Ciechocinek to jedno z nabardziej znanych polskich uzdrowisk. Rocznie miasteczko odwiedza 130 tysięcy kuracjuszy i 480 tysięcy turystów. Wszystko dzięki solance oraz największym w Europie tężniom.
Początki Ciechocinka sięgają roku 1065. W pobliskim, nadwiślańskim Słońsku występowały źródła solankowe, które mieszkańcy od wieku XIII wykorzystywali na użytek domowy.
POSZUKIWANIE ZŁÓŻ SOLANKI
Pod koniec wieku XVIII rozpoczęto w Ciechocinku prace wiertnicze w celu poszukiwania złóż solanki. Przerwały je jednak kolejne rozbiory Polski oraz wybuch wojny prusko-francuskiej.
BUDOWA TĘŻNI
W 1815 roku – podczas kongresu wiedeńskiego, zainicjowano budowę warzelni soli oraz tężni w Ciechocinku. Budowa ich ruszyła w 1824 roku. Budowlę zaprojektował inż. Jakub Graff – profesor Akademii Górniczej w Kielcach.
Ostatecznie powstały trzy ogromne segmenty: pierwszy o długości 655 m, drugi o długości 723 m oraz trzeci o długości 363 m. Materiałem, który posłużył do ich wykonania było niemal wyłącznie drewno świerkowe – szkielet konstrukcji oraz dębowe – podtrzymujące całość budowy. Do wypełnienia konstrukcji posłużył krzew tarniny – faszyna cierniowa.
POWSTANIE WARZELNI SOLI
W roku 1830 uruchomiono z kolei Warzelnię Soli, w której początkowo produkowano 30 ton soli rocznie. Solankę do produkcji soli pozyskiwano ze źródła „Grzybek”. Stąd solanka płynie do górnej części tężni nr I. Z korytek umieszczonych na jej szczycie, solanka ścieka po tarninie w dół. Stężenie solanki dochodzi do około 27%. Każda z tężni posiada w dolnej części zbiorniki gromadzące stężoną solankę.
Aktualnie sól produkowana jest w celu wytworzenia leczniczego mikroklimatu przy tężniach, działającego pozytywnie na schorzenia dróg oddechowych oraz tarczycy.
